Pas op: Knuffelberen op de weg

Denk je net Olivier’s opvang goed voor elkaar te hebben, kunnen we toch weer op zoek naar een ander kinderdagverblijf. We zijn heel tevreden over de zorg, liefde en aandacht die Olivier krijgt, maar het bestuur heeft er zo’n financieel potje van gemaakt dat wij genoodzaakt zijn hem elders te plaatsen. En dat net nu we bezig zijn extra hulp ter plaatsen voor hem te regelen om hem een paar uurtjes per week te begeleiden. Goed, beter nu dan over een half jaar wanneer alle afspraken rond zijn en iedereen aan elkaar gewend is.

In het verleden heeft JW altijd de eerste contacten gelegd en wanneer bleek dat men er positief tegenover stond, nam ik het over. Het kinderdagverblijf, de peuterspeelzaal en basisschool. Ik was te angstig voor lastige vragen, afkeuring en afwijzing. Bang dat ik in huilen uit zou barsten, of dat ik de gesprekspartner spreekwoordelijk door de telefoon zou sleuren (niet ondenkbaar kan ik u verzekeren). Nu was het mijn beurt. Dit waren de taken die ik op me had genomen toen we beslisten dat ik me een tijdje op het gezin zou gaan richten. JW heeft een hele drukke baan buitens huis, ik regel de zaken binnens huis. Ik pakte zonder aarzeling de telefoon en belde het eerste kinderdagverblijf. Jammer, de dame die er over ging was niet aanwezig, maar zou terug bellen. Het tweede telefoontje naar de koepelorganisatie was succesvoller. Ik legde uit dat Olivier Down heeft, zich anders ontwikkelt, maar heel goed mee kan komen met de andere kinderen op het kinderdagverblijf. Dat wij hopen dat hij over een poosje naar een reguliere basisschool kan en daarom wat extra begeleiding voor hem op de groep hebben geregeld. Het zou wel inzet en enthousiasme van de leidsters vergen, maar het zal ook verdieping van hun vak geven. Dat we gesprekken willen op een aantal locaties om te kijken of het begrip en de klik er is en dat we zien dat Olivier kopieert en imiteert. Zouden zij er voor willen gaan, zoals wij er voor gaan? Het antwoord was simpel en bevredigend. De planning zou gaan kijken op welke locaties er plek was en gesprekken voor ons regelen. Wanneer het gevoel er van beide kanten is zouden we van start kunnen gaan.

De eerste stap was gezet. Zonder hobbel, zonder moeite, zuchten en al helemaal zonder tranen. Heb ik me hier zo lang bang over gemaakt? Was het wel terecht dat ik nooit de eerste contacten durfde te leggen en JW hier op af stuurde? De contacten die in het verleden gelegd waren, waren altijd positief geweest. Nooit hebben wij een afwijzing gekregen, altijd waren de reacties positief. Die beren op de weg bleken knuffelberen die ons verwelkomden. Opgelucht was ik niet na dit telefoontje, omdat ik er ook niet tegenop had gezien. Trots wel. Trots dat ik na dik twee en een half jaar zonder angst en beven kon polsen of mijn zoon ergens welkom was. En natuurlijk is hij dat. Wie wil er nou niet zo’n lekker mannetje om zich heen?

‘Een mens lijdt het meest van het lijden dat men vreest’