We hadden een redelijk slechte start met Sidney. De eerste maanden was het een officiële huilbaby die 9 uur per dag aan het gillen was. Gek werden we er van. Zelfs op de momenten dat hij niet aan het gillen was echode het nog door mijn hoofd. We hebben op het punt gestaan om hem 5 dagen op te laten observeren in het ziekenhuis, maar spraken met de kinderarts af dat we het nog een week de tijd zouden geven. In die tussentijd kreeg hij medicijnen en hielden we een erg strak schema aan. Geen gewieg en gesjouw wanneer hij aan het gillen was, maar op gezette tijden ingebakerd naar bed en op de klok drinken. De eerste dagen waren zo mogelijk nog lastiger. Het druist tegen je gevoel in om je kindje zo te laten huilen. Het liefst pak je hem op en knuffel je hem in slaap, maar er was al gebleken dat dat averechts werkte. Maar na een paar dagen zagen we verbetering en kregen we langzamerhand de ware Sidney te zien. Een paar maanden heeft het geduurd voordat hij helemaal lekker in zijn velletje zat en ik hem mee op pad kon nemen. Van hem prikkel vrij op onze slaapkamer moeten houden naar mee naar het Dick Bruna huis en de vele kleine stapjes die daar tussen zaten. Ik durf nu wel te stellen dat hij zich echt thuis voelt op deze wereld.
De moeilijke start heeft er ook voor gezorgd dat de band tussen mij en Sid niet gelijk heel hecht was. Ik heb de roze wolk wel mogen ervaren. Twee hele dagen. Maar na die dagen begon het gekrijs en dat had een weerslag op onze relatie. Er zijn momenten geweest waarop ik mezelf heb afgevraagd waarom ik in vredesnaam aan een tweede kindje begonnen was met het gevolg me daar ook weer schuldig over te voelen. Dagen lang in gegil zitten doet gekke dingen met je. Het deed me denken aan de marteltechniek die onder andere in Guantanamo Bay toegepast werd: Dag en nacht keiharde muziek laten spelen die de gevangenen tot murw deden slaan. Ik was murw geslagen. Hoorde gekrijs als het er niet was, maar ook als het er wel was. Gek werd ik van mijn eigen kind.
Maar langzamerhand ging het beter. Sidney werd rustiger en ik daardoor ook. Hij begon tegen me te lachen en te kletsen en we maakten echt contact. De tijd die we in de eerste maanden gemist hadden haalden we in en wordt nu nog ingehaald. Op de dagen dat Olivier op het kinderdagverblijf zit hebben we de tijd aan onszelf en genieten we van elkaar. Luieren, wandelen, kroelen en kletsen en altijd heeft hij een glimlach op z’n snuitje. Ik durf niet te zeggen wie van ons twee het meeste geniet. En Olivier en Sidney zijn ook echte vrienden. Vorige week zaten ze heel vertederend hand in hand Sesamstraat te kijken. Dat maakt die eerste maanden meer dan goed.
