Monthly Archives: September 2011

Het programma van het VIM Jubileum Jaarcongres 2011

Posted on 27/09/2011 by Tefke| 1 Comment

Voor meer info zie Dossier

Programma Jubileum Congres         1 oktober 2011

Locatie
Doepark Nooterhof Landstede (www.doeparknooterhof.nl)
Goertjesweg 1
8013 PA Zwolle

Dagvoorzitter
Job Boot (www.bootcommunicatie.nl)

Ochtendprogramma
9.30  – 10.00 uur   Inloop plus koffie

10.00  – 10.30 uur  Opening
Lancering nieuwe site
Lancering VIM gids VO
Terugblik: Trijntje de Wit
Toekomst: Hilde de Haan

10.30  – 12.30 uur    
2 keer een ronde ‘interactieve’ lezingen/presentaties
Tussen de rondes door is er een pauze gepland van  11.15 uur tot 11.30 uur
Men kan 2 keer een keuze maken uit  lezingen gegeven door de onderstaande personen:

  • Mario Nossin, directeur van  Stichting Perspectief, kenniscentrum voor inclusie en zeggenschap.
  • Hans Schuman, lector Fontys Opleidingscentrum Speciale Onderwijszorg
  • Peter Mol, directeur van REC 4 Noord-Holland.
  • Henk Keesenberg, deskundige in advisering en ondersteuning bij visieontwikkeling op het gebied van passend onderwijs

12.15 uur – 13.30 uur
Lunchpauze met informatie markt

Middagprogramma

13.30 – 14.30 uur
Aan de hand van filmfragmenten onder leiding van een professionele discussieleider een discussie over beeldvorming. De directeur van de SDS, een ouder van een jong kind met ds, een ouder met een volwassen kind en een onderwijskracht uit het speciaal onderwijs nemen hier aan deel. Wat  is er voor nodig is om de beeldvorming die er heerst rondom mensen met downsyndroom zo positief  mogelijk te maken, is de vraag waar we een antwoord (deels) op hopen te krijgen.

14.30 -15.00 uur
Uitreiking Piet van Kesteren prijs

15.00 uur
Afsluitende feestelijke borrel

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

→ 1 Comment

Posted in Downsyndroom

Benen op de grond, kop in het zand

Posted on 20/09/2011 by Tefke| 15 Comments

Vergelijken. Het heeft geen zin en leidt tot frustratie of verdriet, maar toch kan ik het soms niet laten. Het overkomt me en voor ik er erg in heb is het te laat.

Ik zie Olivier als Olivier. Ondernemend, blij, slim, open en vol met humor. Hij begrijpt veel, maar is een kind van weinig woorden. Spreken gaat hem nog lastig af door de disharmonie tussen zijn taalbegrip en taalproductie, maar wat doet hij zijn best. Hij kijkt me aan, wijst naar het plaatje en wijst daarna naar mij. “Appel”zeg ik dan. Olivier blijft me strak aankijken, neemt een grote hap lucht en zegt: “Apauwww” Hij ‘vraagt’ me: “Is dit goed mamma?” En ik applaudisseer voor mijn kanjer. Dit herhaalt zich nog een aantal keer, totdat Olivier tevreden is. Perfectie is wat hij nastreeft. Ik begrijp hem. Altijd. Zonder uitzondering. Maar anderen hebben hier meer moeite mee. Soms wordt het vertaald als minder slim, soms als lui, maar ik weet beter.

Ik wil dat iedereen ziet hoe lief, slim en gevoelig Olivier is. Hoe bijzonder hij is ondanks het feit dat hij anders is en niet doordat hij anders is.

Het weekend hebben we met een groep in de Ardennen doorgebracht. Zes volwassenen en drie kinderen, waaronder twee peuters van net twee. Een van die peuters was Olivier en de andere peuter was een prachtig meisje met goudblonde haartjes. Ik ken mijn valkuil al even, maar had echt het idee dat ik ondanks het maandenlange slaapgebrek (Sidney heeft ‘s nachts nog altijd honger) helder had van wat me stond te gebeuren. Ik zou geconfronteerd worden met een leeftijdsgenootje van Olivier die al wel kon lopen en praten. Prima, kon ik aan. Olivier is Olivier en gaat op zijn eigen tempo en zo voel ik het ook echt. Hij geniet, ontwikkelt zich, maakt enorme sprongen en is bovenal gelukkig. Wat wil een moeder nog meer? Toch hakte het er in te zien hoe deze peuter de liedjes allemaal mee zong en met woorden duidelijk kon maken wat haar wensen waren. Meer dan ik had verwacht. En waarom eigenlijk? Olivier is een gelukkig jongetje die volop geniet van alles en geen idee heeft van wat normaal is, of niet normaal. Of gemiddeld, of niet gemiddeld. En blijkbaar heb ik daar ook geen idee meer van, want ik was ergens nog in de veronderstelling dat het allemaal wel mee viel en hij helemaal niet zo uit de pas liep.

Inmiddels sta ik weer met beide benen op de grond en graaf mijn hoofd weer heel diep in. En mocht ik weer een keer uit de grond getrokken worden zet ik mijn prachtig opgepoetste oogkleppen op. Mijn manier en hij werkt goed. Voor nu in ieder geval en wat er komen gaat zien we dan wel weer.

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

→ 15 Comments

Posted in Acceptatie, Communicatie, Downsyndroom, Moederschap, Ontwikkeling, Toekomst

Balans

Posted on 13/09/2011 by Tefke| 10 Comments

Nu ik een paar maanden thuisblijfmoeder, eh… gezinscoördinator ben is het moment daar gekomen om een tussentijdse balans op te maken. Hoewel ik officieel nog maar een maand uit dienst ben, ben ik al veel langer thuis bij de kinderen en heb ik een redelijk beeld kunnen krijgen wat het is om niet meer iedere ochtend naar je werk te vertrekken, maar je werk aan huis te hebben.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Het valt me bij tijd en wijlen best zwaar. Niet om de voor de hand liggende reden als ‘het is hard werken’, of ‘we missen de inkomsten’, maar ik mis het contact met de buitenwereld. Werken was voor mij een middel om me los te koppelen van het moeder zijn en iets voor mijzelf te hebben. Ik heb het altijd prettig gevonden mensen om me heen te hebben waar ik een praatje mee kon maken, waar ik mee kon sparren, of waarmee ik om de meest domme dingen vreselijk kon lachen. Op maandag is er niemand die binnen komt lopen en vraagt hoe mijn weekend is geweest, of die met verhalen komt waar je mond van open valt (en ik heb ze wat gehoord in de afgelopen jaren). Nee daar is met het opzeggen van mijn baan een einde aan gekomen.

Naast het missen van de sociale contacten mist ik het gevoel bij te dragen aan een groter geheel. Aan het succes van het bedrijf, aan het neerzetten van mooie producten en het van dichtbij meemaken van de technische ontwikkelingen. Ja, ik mis zelfs de communicatieproblemen tussen techneuten en eindgebruikers, de spanning of we het allemaal wel gaan redden en de frustratie wanneer er weer aan mijn resources getrokken wordt.

Is dit iets wat ik niet aan heb zien komen en waardoor ik vreselijk verrast ben? Nee, absoluut niet. Ik denk mijzelf redelijk goed te kennen en had rekening gehouden met deze uitslag van de tussenevaluatie, dus tegenvallen doet het niet. En omdat ik dit vooraf aan heb zien komen heb ik enige tijd geleden ook al een aanvalsplan opgesteld met de volgende ingrediënten: Sporten, ‘kindvrije’ tijd en leuke uitjes.

Ik kan u een mooi verhaal gaan vertellen over het feit dat ik hier in huis mijn eigen project run, dat dat minstens zo belangrijk is, wat zeg ik, vele malen belangrijker is dan mijn oude baan, maar dat doe ik niet. Ik weet met heel mijn hart dat dit de juiste keuze is geweest, voor zowel mijzelf als voor de kinderen. Er is meer rust in huis, ik kan Olivier beter begeleiden en maak de ontwikkeling van Sidney nog intenser mee dan dat ik zou doen wanneer ik een drukke baan zou hebben.
Voor nu is het goed zo.

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

→ 10 Comments

Posted in Communicatie, Downsyndroom, Moederschap