Monthly Archives: August 2011

Een bekentenis

1 oktober is het VIM Jubileum Jaarcongres, daar schreef ik al eerder over. Natuurlijk hoop ik dat jullie allemaal komen. Niet alleen omdat ik denk dat het goed is om met elkaar van gedachten te wisselen over inclusief onderwijs, maar ook omdat ik het erg leuk zou vinden elkaar eens in levende lijve te ontmoeten.

De mensen die mij echt kennen, of al een tijdje meelezen zullen misschien verbaasd zijn dat ik hier bij zal zijn. Ik ben namelijk niet van de lotgenoten groeps uitjes en ben dan ook nog nooit bij een Stichting Downsyndroom bijeenkomst geweest. Afgelopen week kregen we een uitnodiging van Kern Apeldoorn om samen met andere ouders een zorgboerderij op te gaan knappen. Mooi initiatief, maar nee, dank u. Wij zijn meer van de integratie en niet van het hokjes denken en gezellig samen met lotgenoten op pad. Daarnaast vind ik lotgenoten een fatalistisch woord waar ik mijn kind niet mee geassocieerd wil hebben. Maar mijn rem gaat verder dan een allergie voor het woord lotgenoten. Veel verder. En dat is iets waar ik verre van trots op ben, of graag voor uit kom. Waar ik echt tegen op zie is het ontmoeten van een grote groep mensen met Downsyndroom en in het bijzonder mensen die verder zijn dan Olivier. Het geeft me een kijkje in de toekomst die ik niet wil nemen, maar waar ik wel toe wordt gedwongen. Mijn veel gebruikte kop in ‘t zand methode werkt al jaren prima en wil ik zo lang mogelijk in stand houden. Ik heb daarom altijd de uitvlucht:  ”Maar bij Olivier is het anders” en zeg met alsjeblieft niet dat dat niet het geval zal zijn. Dat ik wil dat het bij Olivier anders zal zijn impliceert dat de ander in mijn ogen niet goed genoeg is en dat maakt het nou juist zo moeilijk om voor uit te komen. ‘De ander’ is niet minder goed, of minderwaardig, de ander is zoals hij of zij is en dat is goed. Maar Olivier is anders.

Maar waarom mijn kop uit het zand rukken en  naar het VIM congres gaan? In de eerste plaats ben ik er voor gevraagd. Dat op zich vind ik al een hele eer. Daarnaast heb ik een missie in het leven en dat is bewustwording rondom Downsyndroom te creëren en laat dat nou net het onderdeel zijn waar ik mijn zegje over mag doen. Nee, ik ben geen prater, maar wanneer het over de beeldvorming rondom Downsyndroom gaat, gaat het spreken me al een stuk beter af. Ik heb niet overal een goed onderbouwde mening over, maar doe veel op gevoel. En dat gevoel heeft me gebracht waar ik nu ben. Ik zal daar op blijven vertrouwen. Mijn gevoel zegt: GAAN, maar ben als de dood dat het me te veel wordt en ik mijzelf huilend op het toilet op sluit.

Hoe dan ook: Ik zal er zijn en hoop dat jullie er bij zijn om mij een schop onder de kont te verkopen. En ik jullie.

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

Interview met Nicole in de Kinderen

In het augustus nummer van Kinderen staat een interview met Nicole Nieuwenhuijsen over haar zoon Marijn. Marijn heeft Downsyndroom en is een inzettend lief en knap kereltje. Hoe ik dat weet? Nou, Nicole is mijn vriendin!

Is het artikel te klein om te lezen? Klink dan op de het artikel.

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

Met handen en voeten

Een jaar of 28 geleden ontmoette ik een Spaans meisje op het strand in Blanes. Helena heette ze. We zagen elkaar en werden vriendinnen. Zo simpel ging dat toen we klein waren. Dat we elkaars taal niet spraken deed er niet toe. Haar moeder had haar al meerdere keren gewezen op de Spaanse kinderen die op het strand aan het spelen waren, maar wij wilden vriendinnen worden. Daarmee uit.
We speelden in het zand, zwommen in de zee en aten samen ijsjes. Wij hadden een binnenband van een vrachtwagen waarmee we uren op zee dobberden. Nautilus noemden we hem. Toen bleek dat het appartement onder ons van familie was en dat ze daar ieder jaar hun vakanties door brachten was het feest compleet. ‘s Avonds speelden we uren met de LEGO en Playmobil, allemaal met handen en voeten, want meer dan een paar woorden Engels spraken we niet. We wisselden adressen uit en spraken af elkaar te schrijven. Hoe, daar hadden we nog geen idee van, maar schrijven zouden we. Beloofd.

De jaren daarna was het eerste wat ik deed wanneer we in het appartement aan kwamen naar beneden rennen en bij de onderburen aankloppen. Soms deed een vreemde Spaanse open en had geen idee wie ik was, of wat ik wilde. Andere keren had ik geluk en deed Helena open. Wanneer zij nog niet in Blanes was speurde ik overdag de stranden af in de hoop haar te vinden en klopte ik net zo vaak bij de onderburen aan totdat zij open deed. De periode na onze eerste ontmoeting zagen we elkaar jaarlijks. Zij ging mee met ons op tripjes, ik ging met haar familie mee op pad. Toen we ouder waren zocht ik haar op in Barcelona. Soms alleen, andere keren met de vrienden en vriendinnen waarmee ik op vakantie was. Ze liet me de stad zien, ik ontmoette haar vrienden en ging met haar mee naar school. Inmiddels communiceerden we in het Engels met elkaar en vaak kwamen de handen en voeten er nog aan te pas. Maar we begrepen elkaar altijd en hadden de grootste lol.

Vijftien jaar had ik haar niet gezien, totdat ik vorige week een berichtje via Hyves van haar kreeg. Zij had gegoogeld en was mij via mijn broer tegen gekomen. Ze maakte een profiel aan en we kwamen weer in contact. Zij vertelde me dat ze die week met haar vriend naar Amsterdam zou komen en dat ze het leuk zou vinden elkaar te zien. Afgelopen vrijdag haalde ik haar op van het station. We hebben heel andere levens nu. Ik stond daar met mijn twee kinderen, zij heeft geen kinderen en heeft een lat-relatie. Ik ben thuisblijfmoeder, zij heeft een leuke baan in een wereldstad. Na 15 jaar vlogen we elkaar in de armen en we voelde ons we weer als kleine meisjes van 9 op het strand van Blanes. Ze vroegen me hen wat Nederlandse woorden te leren, zodat ze met Olivier konden communiceren, maar dat bleek niet nodig. Net zoals Helena en ik met elkaar speelden en met handen en voeten met elkaar praatten, speelden Helena en Alberto nu met Olivier. Zij in het Spaans, Olivier in het Olivier’s. En wat een plezier hadden ze. Ze bouwden een toren, maakten een puzzel, lazen boekjes en ieder in hun eigen taal. En iedereen genoot. Terwijl Alberto zijn werk aan Olivier liet zien (hij is illustrator), praatten Helena en ik elkaar over de afgelopen 15 jaar bij en haalden we mooie herinneringen op. En in mijn ooghoek zag ik Olivier en Alberto genieten en lachen, net als Helena en ik deden toen we nog kleine meisjes waren.

Op zulke dagen kan ik maanden teren.

En nu ga ik heel snel op zoek naar oude vakantiefoto’s

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.