1 oktober is het VIM Jubileum Jaarcongres, daar schreef ik al eerder over. Natuurlijk hoop ik dat jullie allemaal komen. Niet alleen omdat ik denk dat het goed is om met elkaar van gedachten te wisselen over inclusief onderwijs, maar ook omdat ik het erg leuk zou vinden elkaar eens in levende lijve te ontmoeten.
De mensen die mij echt kennen, of al een tijdje meelezen zullen misschien verbaasd zijn dat ik hier bij zal zijn. Ik ben namelijk niet van de lotgenoten groeps uitjes en ben dan ook nog nooit bij een Stichting Downsyndroom bijeenkomst geweest. Afgelopen week kregen we een uitnodiging van Kern Apeldoorn om samen met andere ouders een zorgboerderij op te gaan knappen. Mooi initiatief, maar nee, dank u. Wij zijn meer van de integratie en niet van het hokjes denken en gezellig samen met lotgenoten op pad. Daarnaast vind ik lotgenoten een fatalistisch woord waar ik mijn kind niet mee geassocieerd wil hebben. Maar mijn rem gaat verder dan een allergie voor het woord lotgenoten. Veel verder. En dat is iets waar ik verre van trots op ben, of graag voor uit kom. Waar ik echt tegen op zie is het ontmoeten van een grote groep mensen met Downsyndroom en in het bijzonder mensen die verder zijn dan Olivier. Het geeft me een kijkje in de toekomst die ik niet wil nemen, maar waar ik wel toe wordt gedwongen. Mijn veel gebruikte kop in ‘t zand methode werkt al jaren prima en wil ik zo lang mogelijk in stand houden. Ik heb daarom altijd de uitvlucht: ”Maar bij Olivier is het anders” en zeg met alsjeblieft niet dat dat niet het geval zal zijn. Dat ik wil dat het bij Olivier anders zal zijn impliceert dat de ander in mijn ogen niet goed genoeg is en dat maakt het nou juist zo moeilijk om voor uit te komen. ‘De ander’ is niet minder goed, of minderwaardig, de ander is zoals hij of zij is en dat is goed. Maar Olivier is anders.
Maar waarom mijn kop uit het zand rukken en naar het VIM congres gaan? In de eerste plaats ben ik er voor gevraagd. Dat op zich vind ik al een hele eer. Daarnaast heb ik een missie in het leven en dat is bewustwording rondom Downsyndroom te creëren en laat dat nou net het onderdeel zijn waar ik mijn zegje over mag doen. Nee, ik ben geen prater, maar wanneer het over de beeldvorming rondom Downsyndroom gaat, gaat het spreken me al een stuk beter af. Ik heb niet overal een goed onderbouwde mening over, maar doe veel op gevoel. En dat gevoel heeft me gebracht waar ik nu ben. Ik zal daar op blijven vertrouwen. Mijn gevoel zegt: GAAN, maar ben als de dood dat het me te veel wordt en ik mijzelf huilend op het toilet op sluit.
Hoe dan ook: Ik zal er zijn en hoop dat jullie er bij zijn om mij een schop onder de kont te verkopen. En ik jullie.
