Monthly Archives: July 2011

Stigmatisering: Ik krijg er Uitslag van!

Ik neem plaats achter mijn laptop en heb geen idee waarover ik ga schrijven. Ik loop rond met een zuur gevoel dat te herleiden is tot de discussie rondom het PGB. Ik heb de afgelopen dagen bewust wat afstand genomen van die discussie. Even op adem komen. Ik maak me boos, het maakt me verdrietig. Ik maak me zorgen om de toekomst van Olivier, maar meer nog om de toekomst van duizenden anderen die in tegenstelling tot Olivier zich echt niet kunnen redden zonder pgb. Wij redden ons nog wel; Olivier leidt nu nog het leven van een ‘gewoon’ kind. Ja, hij is vaker ziek en ja, hij loopt achter in zijn ontwikkeling, maar daar hebben we hulp voor die niet gaat verdwijnen. Maar hoe staan wij er over een paar jaar voor wanneer hij naar de basisschool gaat? Wanneer wij geen extra hulp in kunnen schakelen om uit hem te halen wat er absoluut in zit? Want talent heeft hij, dat zien we nu al. Talent om mensen aan het lachen te maken, om mensen een fijn gevoel te geven en te troosten wanneer zij verdrietig zijn. Wanneer zijn broertje van 3 maanden huilt trekt Olivier een sprintje. “Aaiiii, aaaiiii” zegt hij wanneer hij zijn broertje over zijn zachte pluishaartjes aait. Wanneer hij dan weer stil is, speelt hij een spelletje kiekeboe met hem. Op het kinderdagverblijf is Olivier er ook als de kippen bij wanneer een van zijn vriendjes verdrietig is. En dat maakt me trots, heel trots.

Het maakt me verdrietig dat een kind met potentie straks niet meer de kansen krijgt die het verdient. Dat er miljarden naar de Grieken gaan, dat er bakken met geld worden uitgegeven voor een JSF, maar dat ze mijn kind en zoveel andere kinderen en volwassenen in de kou laten staan. Gelukkig kan ik thuismoeder worden (officieel ben ik dat nog niet, hoewel ik niet meer terug aan het werk ga). Daar hebben we heel verstandig rekening mee gehouden (en kunnen houden) bij de aankoop van ons nieuwe huis waar we nu 5 maanden wonen.

En dan verschijnt er op 18 juli een stuk op de site van Zorg en Welzijn. CDA Kamerlid Sabine Uitslag weet in een aantal luttele woorden mantelzorg te bagatelliseren en en mantelzorgsters te stigmatiseren. Want vroeger waren er immers ook geen computers, robot stofzuigers en wasmachines. En: Je yogales afzeggen om voor je zieke vriendin te kunnen zorgen is toch hartstikke waardevol?

Zij vergeet hier voor het gemak dat mantelzorgsters het niet redden met het af en toe afzeggen van een yogalesje. Veel mantelzorgsters hebben moeite om er zelf nog een sociaal leven op na te houden. Lees de reacties op het artikel maar eens (klik op de link), daar wordt het nog eens haarfijn uitgelegd. Een van de reacties komt van Paul. Hij legt in een paar woorden uit waar het pijnpunt zit:

In Nederland zijn er 3,7 miljoen mensen die voor een ander zorgen. Zo’n 750.000 mantelzorgers zorgen meer dan 8 uur per week en langer dan 3 maanden voor een ander. De meeste mantelzorgers vinden het vanzelfsprekend om voor hun naaste te zorgen, maar lopen wel tegen tal van problemen aan. Zo is het bijvoorbeeld moeilijk om de zorg te combineren met een betaalde baan, is het moeilijk om de zorg tijdelijk over te dragen en maken veel mantelzorgers extra kosten.”
Dat is wel heel wat anders dan een yogalesje afzeggen om voor een zieke vriendin te koken. Het gaat om langdurige onbetaalde zorg waar men te nacht en ontij voor gebeld kan worden. 

Sinds het voorstel van het kabinet om flink te snijden in de PGB’s hoor ik veel geroeptoeter van mensen die de klok wel hebben horen luiden, maar die de klepel niet hebben zien hangen. De nadruk ligt bij deze mensen ook altijd op het begrip fraude. “Hun plegen allemaal fraude, dus afschaffen die boel” Het gros hiervan zal je nooit overtuigen van het belang van goede hulp, ook niet als je ze bij wijze van spreken een weekje laat zorgen voor je dood zieke moeder. Maar wat mij vreselijk boos maakt is de het feit dat het kabinet hier feilloos gebruik van weet te maken en al maanden bezig is op het gevoel van de niet verder dan de neus kijkende nederlander in te spelen door het uitdelen van dit soort prikjes. Wat zeg ik? Klappen! Want het zijn voor veel mensen enorme klappen in het gezicht die uitgedeeld worden. En niet alleen de domme “Hun plegen allemaal fraude” types gaan hier in mee, maar ook goedgelovend Nederland papegaait er flink op los. Een betaalde mantelzorgster zou zich moeten schamen. Profiteurs zijn het die de centen van de belastingbetalers gebruiken om er zelf beter van te worden. Schaamteloos vind ik het wanneer je als Tweede Kamerlid op deze manier je standpunt duidelijk probeert te maken en je de kiezers probeert te overtuigen van de juistheid van de wijze van bezuinigen. En dan nog quasi verontwaardigd reageren dat het helemaal niet de bedoeling was om het werk van mantelzorgsters te bagatelliseren. Mevrouw uitslag wilde juist aangeven dat ze zo veel respect heeft voor mantelzorgers en dus gaat de column juist over de waarde van belangeloos iets voor een ander doen. Hebben jullie de column op die manier geïnterpreteerd? Denk het toch niet.

Dus Sabine Uitslag: Neem ajb een ander in de maling en ga je diep, diep schamen. En het zou je sieren wanneer je je verlies nam en excuses maakte aan al die betaalde en onbetaalde mantelzorgers.

Op zoek naar meer informatie rondom het PGB? Zie Dossier PGB

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

Peuter 2.0

Net als zijn vader en moeder is Olivier heel 2.0. Wanneer hij een iPhone ziet duikt hij er op af en gaat in een hoekje zitten spelen in de hoop dat niemand hem ziet. De Ipad is helemaal fantastisch: Een mooi, groot scherm waar hij met twee handen tegelijk op bezig kan zijn.

Zijn eerste iPhone spelletje was Zoowawa. Een prentenboek met dierenplaatjes die, wanneer je er op tikt, dierengeluiden maken. Geweldig vindt hij dit. Schaterlachend bladert hij door de plaatjes en weet hij zelfs bij sommige dieren al de juiste geluiden en gebaren te maken.

Een spel dat we onlangs hebben gedownload is Bumba. Ondanks onze aversie tegen clowns, staat de deur altijd open voor Bumba. Bumba is Olivier’s vriend. Wanneer Olivier huilend wakker wordt en we een filmpje van hem op zetten is hij gelijk gekalmeerd. Zijn Bumba pop is zijn steun en toeverlaat en ja, Bumba is het eerste woord wat hij goed gebruikte. Niet pappa, of mamma, nee: Bumba.
Het spel is een interactieve wereld waar het kind op een simpele manier door heen kan navigeren. Ze kunnen op de plaatjes klikken, waarna ze tot leven komen. Sommige plaatjes leiden naar een spelletje. Deze spelletjes zijn nog te moeilijk voor Olivier, maar hij verzint er zijn eigen regeltjes bij en heeft er de grootste lol mee.

Wat ook een heel leuke applicatie is, is Talking Tom. Talking Tom is een eigenwijze kat die alles napraat wat je zegt. Wanneer Tom Olivier’s naam roept kijkt Olivier ons eerst vreemd aan om daarna in lachen uit te barsten. Je kunt Tom ook kietelen en porren. Hij zal hierop een gepaste reactie geven.

En omdat ‘ze’ allemaal zo muzikaal zijn is Olivier ook gek op Smule’s Magic Piano. Een keyboard wat pianospelen op de iPad mogelijk maakt. Dit spel heeft vele mogelijkheden en is ook leuk voor ons ouders, maar Olivier speelt het liefste op het ronde piano toetsenbord. Prachtig vindt hij de piano klanken. Waar hij vroeger nog met beide manden op de pianotoetsen sloeg, is hij nu juist erg voorzichtig en gebruikt hij een vingertje.

Natuurlijk is het leuk om Olivier zo te zien spelen, maar het gaat veel verder dan dit speelplezier. Olivier heeft in een korte tijd leren om te gaan met de iPad en iPhone en wij zien hierdoor zijn fijne motoriek vooruit gaan. Heel voorzichtig schuift hij met zijn vingertje over het scherm en heel nauwkeurig tikt hij op de plaatjes en de vormpjes. Maar niet alleen de fijne motoriek, maar ook de spraakontwikkeling en het begrijpend vermogen wordt gestimuleerd. Het mooie van de iPad is dat hij heel intuïtief werkt en kinderen geen uitleg nodig hebben om er mee te kunnen spelen. Ik zou daarom ook iedereen aanraden een iPad aan te schaffen, zodat je op een leuke een speelse manier met je kinderen kunt oefenen en gezellig samen kunt spelen.

Wanneer jullie nog tips voor leuke spellen hebben hoor ik het graag. Het zou fijn zijn wanneer je er dan ook bij vermeld voor welke leeftijdscategorie de spellen leuk zijn.

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

Thuisblijfmoeder

We hebben er lang over nagedacht, uren over gesproken en veel over gepiekerd. In december schreef ik al eerder over de afweging om te gaan werken en Olivier naar het kinderdagverblijf te brengen in het stuk ‘Kinderdagverblijf, of thuisblijfouder’. Nu dik een half jaar later hebben we het wederom alle opties overwogen en besloten dat ik de komende periode mijn functie van Projectmanager Informatisering tijdelijk omruil voor de functie thuisblijfmoeder.

Per 1 september ben ik officieel thuisblijfmoeder. Niet een baan die ik mijn hele leven al heb geambieerd, maar wel een waar wij beiden voor de volle 100% achter staan. Een aantal zaken heeft ons doen besluiten dat dit de juiste keuze is. Een daarvan is het feit dat ik al een poosje niet meer op mijn plek zit bij het bedrijf waar ik werk. Dat heb je soms en wanneer je dat gevoel te lang houdt is het het beste om elkaar de hand te schudden en op een prettige manier uit elkaar te gaan.
Daarnaast zijn we tot de conclusie gekomen dat ons gezin meer aandacht nodig heeft. Sidney zit na een moeilijke eerste periode erg goed in zijn vel. Zo goed dat we de kraamvisite weer op hebben gestart en we eindelijk wat mensen over de vloer kunnen hebben zonder dat hij de rest van de week volledig overstuur is. Maar het kinderdagverblijf is nog een stap te ver voor hem. Te druk, te hectisch, te anders dan thuis.
En dan Olivier. Olivier heeft meer aandacht nodig dan een gezond kind. Fysio, logopedie, doktersbezoekjes, ziek en daar tussendoor moeten we alles wat we geleerd hebben nog met hem oefenen. De afgelopen maanden hebben we ons op zijn spraak-taal ontwikkeling gericht en hebben we de fysio op een laag pitje gezet (lees: die hebben we nu al dik een half jaar niet gezien). Een erg bewuste keuze wat ons een hoop rust geeft. We hebben in het verleden al gezien dat Olivier zich op een bepaald gebied richt en daar vervolgens enorme stappen in weet te maken. Vorig jaar was dat zijn motorische ontwikkeling en nu is dat dus zijn spraak-taal ontwikkeling. Pushen heeft dan geen enkele zin en het feit dat hij langzamer is dan gezonde kinderen hebben wij al heel lang geleden geaccepteerd. Natuurlijk oefenen wij wel met hem en zal hij sneller geweest zijn met lopen wanneer we de fysio wel twee keer per maand in huis hadden gehad, maar Olivier is ook nog gewoon kind. Er wordt al genoeg met hem gesleept. Maar na deze rustperiode zullen we de fysiotherapie weer op moeten gaan starten en er staan ook al weer wat afspraken met artsen op het programma. Dit en het feit dat hij regelmatig ziek is is lastig te combineren met werken. Het lukt allemaal wel, maar wij hebben het gevoel dat wij de aandacht die het gezin verdient niet kunnen schenken. En dat is een gevoel waar je iets mee moet doen.

Olivier blijft overigens gewoon twee dagen per week naar het kinderdagverblijf gaan. Dit omdat wij zien dat hij er, naast dat hij er veel plezier in heeft, ook heel veel leert. Hij geniet van deze dagen en heeft al een aantal vriendjes gemaakt waar hij heerlijk mee kan spelen. Trots lees ik in zijn heen en weer schriftje dat hij weer gezellig met zijn vrienden heeft gespeeld en kattenkwaad heeft uitgehaald. Dat hij heerlijk heeft geslapen en heeft gesmuld van zijn fruit. En hoe prachtig is het wanneer hij weer thuis komt met een nieuw geluid, gebaar, of soms zelfs met een nieuw woordje!

JW gaat in deze periode weer fulltime werken en zich op zijn carrière richten. En ik? Ik ga mij richten op mijn boek Ik, Olivier!

 

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.