Ik neem plaats achter mijn laptop en heb geen idee waarover ik ga schrijven. Ik loop rond met een zuur gevoel dat te herleiden is tot de discussie rondom het PGB. Ik heb de afgelopen dagen bewust wat afstand genomen van die discussie. Even op adem komen. Ik maak me boos, het maakt me verdrietig. Ik maak me zorgen om de toekomst van Olivier, maar meer nog om de toekomst van duizenden anderen die in tegenstelling tot Olivier zich echt niet kunnen redden zonder pgb. Wij redden ons nog wel; Olivier leidt nu nog het leven van een ‘gewoon’ kind. Ja, hij is vaker ziek en ja, hij loopt achter in zijn ontwikkeling, maar daar hebben we hulp voor die niet gaat verdwijnen. Maar hoe staan wij er over een paar jaar voor wanneer hij naar de basisschool gaat? Wanneer wij geen extra hulp in kunnen schakelen om uit hem te halen wat er absoluut in zit? Want talent heeft hij, dat zien we nu al. Talent om mensen aan het lachen te maken, om mensen een fijn gevoel te geven en te troosten wanneer zij verdrietig zijn. Wanneer zijn broertje van 3 maanden huilt trekt Olivier een sprintje. “Aaiiii, aaaiiii” zegt hij wanneer hij zijn broertje over zijn zachte pluishaartjes aait. Wanneer hij dan weer stil is, speelt hij een spelletje kiekeboe met hem. Op het kinderdagverblijf is Olivier er ook als de kippen bij wanneer een van zijn vriendjes verdrietig is. En dat maakt me trots, heel trots.
Het maakt me verdrietig dat een kind met potentie straks niet meer de kansen krijgt die het verdient. Dat er miljarden naar de Grieken gaan, dat er bakken met geld worden uitgegeven voor een JSF, maar dat ze mijn kind en zoveel andere kinderen en volwassenen in de kou laten staan. Gelukkig kan ik thuismoeder worden (officieel ben ik dat nog niet, hoewel ik niet meer terug aan het werk ga). Daar hebben we heel verstandig rekening mee gehouden (en kunnen houden) bij de aankoop van ons nieuwe huis waar we nu 5 maanden wonen.
En dan verschijnt er op 18 juli een stuk op de site van Zorg en Welzijn. CDA Kamerlid Sabine Uitslag weet in een aantal luttele woorden mantelzorg te bagatelliseren en en mantelzorgsters te stigmatiseren. Want vroeger waren er immers ook geen computers, robot stofzuigers en wasmachines. En: Je yogales afzeggen om voor je zieke vriendin te kunnen zorgen is toch hartstikke waardevol?
Zij vergeet hier voor het gemak dat mantelzorgsters het niet redden met het af en toe afzeggen van een yogalesje. Veel mantelzorgsters hebben moeite om er zelf nog een sociaal leven op na te houden. Lees de reacties op het artikel maar eens (klik op de link), daar wordt het nog eens haarfijn uitgelegd. Een van de reacties komt van Paul. Hij legt in een paar woorden uit waar het pijnpunt zit:
In Nederland zijn er 3,7 miljoen mensen die voor een ander zorgen. Zo’n 750.000 mantelzorgers zorgen meer dan 8 uur per week en langer dan 3 maanden voor een ander. De meeste mantelzorgers vinden het vanzelfsprekend om voor hun naaste te zorgen, maar lopen wel tegen tal van problemen aan. Zo is het bijvoorbeeld moeilijk om de zorg te combineren met een betaalde baan, is het moeilijk om de zorg tijdelijk over te dragen en maken veel mantelzorgers extra kosten.”
Dat is wel heel wat anders dan een yogalesje afzeggen om voor een zieke vriendin te koken. Het gaat om langdurige onbetaalde zorg waar men te nacht en ontij voor gebeld kan worden.
Sinds het voorstel van het kabinet om flink te snijden in de PGB’s hoor ik veel geroeptoeter van mensen die de klok wel hebben horen luiden, maar die de klepel niet hebben zien hangen. De nadruk ligt bij deze mensen ook altijd op het begrip fraude. “Hun plegen allemaal fraude, dus afschaffen die boel” Het gros hiervan zal je nooit overtuigen van het belang van goede hulp, ook niet als je ze bij wijze van spreken een weekje laat zorgen voor je dood zieke moeder. Maar wat mij vreselijk boos maakt is de het feit dat het kabinet hier feilloos gebruik van weet te maken en al maanden bezig is op het gevoel van de niet verder dan de neus kijkende nederlander in te spelen door het uitdelen van dit soort prikjes. Wat zeg ik? Klappen! Want het zijn voor veel mensen enorme klappen in het gezicht die uitgedeeld worden. En niet alleen de domme “Hun plegen allemaal fraude” types gaan hier in mee, maar ook goedgelovend Nederland papegaait er flink op los. Een betaalde mantelzorgster zou zich moeten schamen. Profiteurs zijn het die de centen van de belastingbetalers gebruiken om er zelf beter van te worden. Schaamteloos vind ik het wanneer je als Tweede Kamerlid op deze manier je standpunt duidelijk probeert te maken en je de kiezers probeert te overtuigen van de juistheid van de wijze van bezuinigen. En dan nog quasi verontwaardigd reageren dat het helemaal niet de bedoeling was om het werk van mantelzorgsters te bagatelliseren. Mevrouw uitslag wilde juist aangeven dat ze zo veel respect heeft voor mantelzorgers en dus gaat de column juist over de waarde van belangeloos iets voor een ander doen. Hebben jullie de column op die manier geïnterpreteerd? Denk het toch niet.
Dus Sabine Uitslag: Neem ajb een ander in de maling en ga je diep, diep schamen. En het zou je sieren wanneer je je verlies nam en excuses maakte aan al die betaalde en onbetaalde mantelzorgers.
Op zoek naar meer informatie rondom het PGB? Zie Dossier PGB
