Op uitnodiging van de directeur van Olivier’s toekomstige basisschool is Olivier gisteren kennis gaan maken met een aantal medewerkers. Spannend. Niet omdat ik het idee had dat Olivier alsnog afgewezen had kunnen worden, maar omdat dit weer als een stap naar onafhankelijkheid voelt. Een stukje loslaten dus, hoe gek dat ook misschien mag klinken.
Sinds een hele lange tijd zijn we samen op de fiets gestapt om in het heerlijke warme weer te genieten van het zonnetje en alles wat er om ons heen te zien was. De ‘OHHHHHH, DIE’s!’ en de diepe zuchten van het tot in zijn tenen onder de indruk zijn van al het moois bleven komen. “Handjes in de lucht Olivier en genieten!” riep ik. En dat deed hij. Met volle teugen. We reden langs de Volkswagen garage en Olivier keek zijn ogen uit. “Die!” riep hij vol overgave. “Mooie auto’s hè vriend” zei ik en Olivier maakte het brommende geluid van een motor. Vele ‘OHHHHH, DIE’s volgden voordat we op het plein aankwamen en toen viel hij stil. De school was net uit en we begaven ons in een mierennest van kinderen die afspraken maakten om bij elkaar te gaan spelen. Ik keek naar Olivier’s snoetje. Hij leek onder de indruk, maar niet angstig. Hij voelde zich gesterkt door het feit dat hij veilig hoog bij mamma op de fiets zat. We waren wat vroeg, dus keken we nog even rond op het plein vol spelende kinderen. De zandbak trok zijn aandacht en keek me vragend aan. “Niet nu knul, we moeten goed voor de dag komen.”
Binnen maakten we kennis met de mensen die bij het gesprek aanwezig zouden zijn. Ik was een beetje huiverig hoe Olivier het zou ervaren, want de afspraak viel precies in zijn slaapje, maar Olivier gaf iedereen netjes een handje en een glimlach gevolgd door een welgemeend: “Haaaaaaiiiiiiii” “In the pocket” dacht ik en gloeiend van trots schoven we saampjes aan voor het gesprek. Het was een goed gesprek over verwachtingen, betrokkenheid en ervaringen. Over hoe wij met Olivier omgaan en hopen dat anderen met hem om zullen gaan. Over het besef dat hij anders is, maar toch ook weer zo gelijk en over onze gemeenschappelijke doelen. En Olivier speelde heerlijk met een bal, kwam af en toe een rozijntje bij me halen en wond iedereen om zijn kleine vingertje. Toen ik vertelde dat we weer naar huis gingen gaf hij iedereen netjes een hand en zwaaide met een prachtige glimlach naar de mensen in de kamer.
Gloeiend van trots stapten we op de fiets om alles wat mooi was weer met de nodige OHHHHHH’s en AHHHHH’s te benoemen en om samen te genieten. Met volle teugen. Weer een stapje dichterbij de toekomst. Trots!
Benieuwd naar het hele verhaal rondom Olivier’s schoolkeuze? Zie Dossier Passend Onderwijs
