Monthly Archives: February 2011

Verhuizen

1 februari kregen we de sleutel van ons nieuwe huis en vanaf die dag is er door heel veel mensen, heel hard gewerkt om ons een mooi plekje te geven. Slopen, opbouwen, schuren, verven, bedrading, beveiliging en isolatie. In deze periode is Olivier ook drie dagen naar het kinderdagverlijf gegaan, om zo mij wat te ontzien met mijn hoogzwangere buik.

De klusperiode was voor ons allemaal een erg onrustige tijd. JW heeft een maand vrij gehad en kwam te pas en te onpas binnenlopen wat voor Olivier erg verwarrend was. Normaal komt pappa rond een uur of half 6 thuis van zijn werk en gaat dan niet meer de deur uit. Olivier wacht hem dan op en is door het dolle heen wanneer zijn lieve vader over de drempel stapt. Hij gilt het uit van enthousiasme en billenschuift als een bezetene naar hem toe waarna hij zijn handen in de lucht gooit en zegt:” Pak me op, pak me heel snel op!” Maar de afgelopen weken kwam pappa binnen en ging hij ook weer weg en daar snapte Olivier helemaal niets van. Dit uitte zich door huilbuien wanneer JW de kamer uit liep (al was het maar voor een toiletbezoekje) en in onrustig slapen. Heel vervelend om je kind zo in de war te zien.  De oplossing was gelukkig vrij simpel: Voordat JW weg ging nam ik Olivier op schoot en vertelde hem wat er die dag ging gebeuren. “Pappa gaat klussen in ons nieuwe huis, maar hij komt vanmiddag met ons lunchen.” JW trok zijn jas en schoenen in de woonkamer aan om hem zo voor te bereiden op zijn vertrek en herhaalde mijn woorden: “Pappa gaat klussen in ons nieuwe huis, maar ik kom vanmiddag met jullie lunchen”. Pappa kreeg vervolgens een dikke kus en werd vrolijk uitgezwaaid. Geen tranen, geen verdriet.

Inmiddels zijn we verhuisd, een paar dagen pas. De eerste nacht in het nieuwe huis was lastig voor Olivier. Hij werd een aantal keer huilend wakker, dus hebben we hem een uurtje tussen ons in laten slapen. Iets was bijna nooit voor komt, maar o zo heerlijk is. Hij zocht duidelijk de veiligheid van zijn ouders in een onwennige situatie. De tweede nacht werd hij om elf uur wakker en heeft hij een poosje bij ons op schoot gezeten, waarna hij heerlijk is gaan slapen en de derde nacht sliep Olivier door en werd geheel tegen zijn biologische klok in pas om kwart over 7 wakker. Om zo veel mogelijk rust te creëren hebben we er voor gezorgd dat zijn kamertje als eerste op orde was en dat hij, met uitzondering van de eerste nacht, niet tussen dozen heeft moeten slapen. Of het bijgedragen heeft aan een betere nachtrust weet ik niet, maar het heeft in ieder geval geen kwaad gedaan.

Ik hoef vast niet uit te leggen dat ik enorm trots ben op Olivier’s aanpassingsvermogen, want het is niet niks voor een kleintje om opeens uit je veilige omgeving te worden gehaald en in een nieuwe situatie geplaatst te worden. Dit ondanks het feit dat wij hem zo veel mogelijk hebben proberen te betrekken bij de verhuizing door hem te laten helpen inpakken, hem mee te nemen naar het nieuwe huis en hem te bijven vertellen dat we binnenkort zouden gaan verhuizen. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat dit proces moeizamer zou gaan verlopen gezien het feit dat Olivier een gevoelig ventje is en soms moeite lijkt te hebben met veranderingen en drukte, maar ons kleine vriendje heeft ons wederom versteld doen staan en bewezen dat we alle vertrouwen in hem kunnen hebben.

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

Zorgmoeder

Nee, dit blog is niet bedoeld om medelijden te wekken. Ook niet een heel klein beetje. Dit blog is bedoeld om er achter te komen of er ouders van (zorg) kinderen zijn die de gedachten delen die momenteel te pas en te onpas door mijn hoofd spoken.

De afgelopen 21 maanden zijn naast dat ze ontzettend veel opgeleverd hebben, erg turbulent geweest. Het krijgen van een kind met een handicap en het aanpassen van de toekomstplannen heeft behoorlijk wat impact gehad op met name mijn welbevinden. Ik ben overspannen (geweest), wat zijn weerslag op ons als gezin heeft gehad en wij hebben redelijk wat zorgen om Olivier’s gezondheid gehad. Gelukkig gaat het op alle fronten stukken beter en kijken we uit naar betere tijden: Leuk huis gekocht waar we volgende week intrekken, kleintje op komst, de lente komt er aan om maar een paar mooie dingen te noemen.

Wat is het punt dan hoor ik jullie denken? Het betreft het volgende: Ik vraag me regelmatig af of ik wel geschikt ben als ‘zorgmoeder;’ moeder van een kind dat gedurende zijn hele leven extra zorg zal behoeven en waar de normale zaken des levens vele malen meer inzet zullen vereisen dan bij andere kinderen. Ik zou voor geen goud mijn allerliefste vriendje op de wereld willen missen en snap dat er geen keuze is, maar enige zelfreflectie op z’n tijd kan geen kwaad en lijkt me gezond. Het gaat me niet om de extra tijd die ik in Olivier moet steken in de vorm van het volgen en geven van therapieën of de bezoeken aan artsen, want daar maken we altijd zo goed en zo kwaad als het kan een feestje van. Het gaat me om het vechten om een plekje in de maatschappij voor een kind met een handicap waar veel mensen een oordeel over hebben en in het positievere geval een mening over hebben gevormd, maar vaak gebaseerd op ‘horen zeggen,’ ideeën van 30 jaar geleden, of het beperkte beeld dat de media geven. Het altijd moeten (willen) uitleggen dat Olivier écht welkom bij ons is en dat we, wanneer we van te voren hadden geweten dat hij Down had, ook hadden gekozen om hem te laten komen. Dat Olivier écht een eigen karaktertje heeft dat zich lekker ontwikkelt en niet Down  IS, maar Down HEEFT. Dat hij ook recht heeft op goed onderwijs en wanneer hij het aan kan op het regulier onderwijs thuis hoort en dat dat niet ten koste gaat van de ‘normale’ kinderen, wat dat ook mag betekenen. Dat Olivier later ook gewoon op feestjes uitgenodigd wil worden en dat spelen met de buurtkindjes hem ook veel plezier op zal leveren. Dát zijn de zaken waar ik moeite mee heb en maken dat ik vraagtekens zet bij de vraag of ik deze rol wel goed kan vervullen. Mijn moedergevoel maakt dat ik Olivier het liefste in een doosje zou willen doen en hem bewaren, heel goed bewaren…, zoals Annie M.G. jaren geleden al schreef. Beschermen voor onbegrip en nare opmerkingen. Voor de boze buitenwereld. Maar daar ligt de oplossing niet zo realiseer ik me. En het probleem ook niet als ik echt eerlijk naar mijzelf ben. Ik ben de oorzaak en zal daar wat mee moeten. Loslaten en vertrouwen in de toekomst creëren zijn lastige processen, zo blijkt maar weer.

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.

Wereld Downsyndroomdag

Op 21 maart is het weer Wereld Downsyndroom dag!
Wereld Down Syndroom Dag is ervoor bedoeld mensen bewust te maken van het Syndroom van Down. Deze soms erfelijke (aangeboren) afwijking wordt ook wel trisomie 21 genoemd. Het 21e chromosoom (onderdeel van het genoom) komt drie keer, in plaats van twee keer voor.

Deze dag wordt georganiseerd door Down Syndrome International (DSI). Zij willen graag meer aandacht voor de talenten en mogelijkheden die mensen met Down hebben. Ook steunen zij onderzoek om wereldwijde zorg te verbeteren. Dit jaar staat Wereld Downsyndroomdag in het teken van Downsyndroom in beeld. Welk beeld hebben we van Downsyndroom en hoe kunnen we dat beïnvloeden?

Met www.ik-olivier.nl heb ik in de afgelopen maanden geprobeerd een realistisch beeld neer te zetten van het leven van een kind met Downsyndroom en hoop ik dat ik bij heb kunnen dragen aan het thema van dit jaar. Zoals ik al eerder beschreef in mijn blogs vind ik dat (kersverse) ouders van een kind met Downsyndroom het recht hebben een realistisch beeld van het leven van en met een kind met Down te krijgen en niet alleen de ‘Ze zijn zo…’ verhalen te lezen. Dit maakt dat ouders zich minder alleen voelen in de strijd om acceptatie. Daarnaast vind ik het van groot belang dat de ‘buitenwereld’ ook een realistisch beeld van Down krijgen en verder kunnen kijken dat de prachtige snoetjes.

Deze poster is gemaakt door de Stichting Downsyndroom. Voor meer informatie over de poster en de activiteiten rondom deze dag kunnen jullie terecht op de site van SDS

Ik, Olivier heeft ook een Facebook pagina. Naast het blog vind je meer informatie.