1 februari kregen we de sleutel van ons nieuwe huis en vanaf die dag is er door heel veel mensen, heel hard gewerkt om ons een mooi plekje te geven. Slopen, opbouwen, schuren, verven, bedrading, beveiliging en isolatie. In deze periode is Olivier ook drie dagen naar het kinderdagverlijf gegaan, om zo mij wat te ontzien met mijn hoogzwangere buik.
De klusperiode was voor ons allemaal een erg onrustige tijd. JW heeft een maand vrij gehad en kwam te pas en te onpas binnenlopen wat voor Olivier erg verwarrend was. Normaal komt pappa rond een uur of half 6 thuis van zijn werk en gaat dan niet meer de deur uit. Olivier wacht hem dan op en is door het dolle heen wanneer zijn lieve vader over de drempel stapt. Hij gilt het uit van enthousiasme en billenschuift als een bezetene naar hem toe waarna hij zijn handen in de lucht gooit en zegt:” Pak me op, pak me heel snel op!” Maar de afgelopen weken kwam pappa binnen en ging hij ook weer weg en daar snapte Olivier helemaal niets van. Dit uitte zich door huilbuien wanneer JW de kamer uit liep (al was het maar voor een toiletbezoekje) en in onrustig slapen. Heel vervelend om je kind zo in de war te zien. De oplossing was gelukkig vrij simpel: Voordat JW weg ging nam ik Olivier op schoot en vertelde hem wat er die dag ging gebeuren. “Pappa gaat klussen in ons nieuwe huis, maar hij komt vanmiddag met ons lunchen.” JW trok zijn jas en schoenen in de woonkamer aan om hem zo voor te bereiden op zijn vertrek en herhaalde mijn woorden: “Pappa gaat klussen in ons nieuwe huis, maar ik kom vanmiddag met jullie lunchen”. Pappa kreeg vervolgens een dikke kus en werd vrolijk uitgezwaaid. Geen tranen, geen verdriet.
Inmiddels zijn we verhuisd, een paar dagen pas. De eerste nacht in het nieuwe huis was lastig voor Olivier. Hij werd een aantal keer huilend wakker, dus hebben we hem een uurtje tussen ons in laten slapen. Iets was bijna nooit voor komt, maar o zo heerlijk is. Hij zocht duidelijk de veiligheid van zijn ouders in een onwennige situatie. De tweede nacht werd hij om elf uur wakker en heeft hij een poosje bij ons op schoot gezeten, waarna hij heerlijk is gaan slapen en de derde nacht sliep Olivier door en werd geheel tegen zijn biologische klok in pas om kwart over 7 wakker. Om zo veel mogelijk rust te creëren hebben we er voor gezorgd dat zijn kamertje als eerste op orde was en dat hij, met uitzondering van de eerste nacht, niet tussen dozen heeft moeten slapen. Of het bijgedragen heeft aan een betere nachtrust weet ik niet, maar het heeft in ieder geval geen kwaad gedaan.
Ik hoef vast niet uit te leggen dat ik enorm trots ben op Olivier’s aanpassingsvermogen, want het is niet niks voor een kleintje om opeens uit je veilige omgeving te worden gehaald en in een nieuwe situatie geplaatst te worden. Dit ondanks het feit dat wij hem zo veel mogelijk hebben proberen te betrekken bij de verhuizing door hem te laten helpen inpakken, hem mee te nemen naar het nieuwe huis en hem te bijven vertellen dat we binnenkort zouden gaan verhuizen. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat dit proces moeizamer zou gaan verlopen gezien het feit dat Olivier een gevoelig ventje is en soms moeite lijkt te hebben met veranderingen en drukte, maar ons kleine vriendje heeft ons wederom versteld doen staan en bewezen dat we alle vertrouwen in hem kunnen hebben.
