De afgelopen weken staan in het teken van ‘ook.’ Olivier wil meedoen en niet op een kinderachtige dreumes manier, maar op een stoere jongens manier. Drinken uit een speenfles? Alleen nog wanneer hij erg moe is, maar verder weigert hij hem pertinent. Meneer drinkt van de een op de andere dag zijn sap uit een beker, net als pappa en mamma. Het feit dat hij een kinderbeker heeft zit hem eigenlijk niet helemaal lekker, maar ach, het is beter dan een babyfles.
Kletsen als pappa en mamma doet Olivier als de beste en hij verzint zijn eigen onverstaanbare verhaaltjes bij de verhaaltjes in de boekjes die hij heeft en geniet van samen lezen. Het boekje van de muis is zijn favoriet. Hij gaat wel steeds meer woordjes spreken. “Aan” is naast “Bumba” de favoriet, al spreekt hij “aan” nog uit als “aam”, ik begrijp hem prima. Wanneer wij aan het praten zijn kijkt Olivier aandachtig naar onze mond en wanneer hij er bij kan raakt hij hem aan. Gebiologeerd zit hij dan te kijken naar de mogelijkheden en probeert hij ons na te doen. Ook praten, er bij horen, dat is wat we zien. Olivier neemt het spreken erg serieus en ziet het als een kans om te laten zien dat hij een grote jongen is. Hij wil meepraten, meedoen.
Het zelf leren eten hebben we wat meer moeten stimuleren: Meneer vindt het heerlijk om gevoerd te worden, maar die tijden zijn voorbij. Hij lijkt van de ene op de andere dag angstig geworden te zijn voor het pakken van stukjes brood. Zijn hele houding verandert wanneer hij de stukjes voor hem ziet liggen en we kunnen hem aan alle kanten stimuleren en toejuichen, maar zelf pakken is er niet meer bij. Met een vorkje in zijn hand lukt het prima en sinds vandaag laten we hem, natuurlijk nog begeleid door de hand van mamma, zelf en stukje prikken en in zijn mond doen. En daarna moeten we natuurlijk even voor hem klappen en juichen, maar dat doen we met alle plezier van de wereld. Op het moment dat wij het vorkje loslaten raakt hij nog in de war en gooit Olivier het vorkje neer. Alles op z’n tijd.
Het gekke is dat meneertje wel zelf zijn rozijntjes oppakt en oppeuzelt en heerlijk zelf kan smikkelen van een soepstengel. Zonder hulp, zonder angstige blikken en afwijzende lichaamstaal.
De logopediste vertelde me vorige week dat Olivier nu het woord ‘ook’ kan zeggen. Niet letterlijk, maar hij laat ons weten dat hij mee wil doen, dat hij net als zijn vader en moeder wil zijn en klaar is met de kleine babyzaken. Olivier is nu echt baby af en hard op weg om een echte stoere peuter te worden.
