Monthly Archives: December 2010

De laatste week van het jaar. Voor velen een periode van overpeinzingen en terugkijken, maar ik kijk liever vooruit naar wat er allemaal komen gaat. 2011 belooft namelijk een prachtig jaar voor ons te worden!

In februari zullen we gaan verhuizen naar ons droomhuisje: een bescheiden jaren 30 woning met veel nog aanwezige authentieke kenmerken als glas in lood ramen, kamer en suite en paneeldeuren. Het grote voordeel aan het huis is de enorme tuin waar ik een speelhoek en een moestuin voor de kinderen in wil maken. In mijn ouderlijke tuin had ik ook een heel klein hoekje waar ik aardbeien, frambozen en peterselie verbouwde. Heerlijk vond ik dat. Soms stopte ik er een ui in de grond waar de mooiste uienbollen uit voort kwamen: Lange stengels met mooie kleurige bollen op de top zoals een uitgebloeide paardebloem zijn pluizen heeft. En kalebassen natuurlijk. Eerst een paar dagen binnen in een potje om later overgeplant te worden in de tuin. Samen met mijn vader deed ik dat. En dan maar hopen dat hij groter zou worden dan de laatste die ik geplant had. Dit wil ik ook voor mijn kinderen: Het opsnuiven van de natuur door het zelf verbouwen van groenten en fruit. Het volgen van het proces van zaadje tot plantje, het genieten van de zelf verbouwde spullen en het trots zijn op het resultaat.

En vlak na de verhuizing  wordt Olivier dus ‘grote broer.’ Ik zie al helemaal voor me hoe hij zijn broertje aan de hand neemt en zegt: “Kijk maar naar mij, zo doe je dat!” Tegelijkertijd realiseer ik me ook dat deze periode van korte duur is. Olivier en zijn broertje zullen nog geen twee jaar in leeftijd verschillen en deze twee ontwikkelingsjaren zullen in een rap tempo worden bijgehaald door de nieuwe spruit. Niet alleen Olivier’s spraak-taal ontwikkeling, maar ook zijn motorische ontwikkeling loopt uit de pas. Maar doet dat er allemaal toe? Wat mij betreft niet. Ik kijk naar de stapjes die hij maakt en het trotse gezichtje dat hij trekt wanneer hij weer wat nieuws laat zien. Het gaat langzaam, maar hij gaat vooruit. Dit maakt me keer op keer enorm trots en geniet ontzettend van zijn enthousiasme en doorzettingsvermogen; het geeft me energie!

Nu het zo koud is denk ik nog wel eens aan hoe het leven had kunnen zijn wanneer Olivier geen Downsyndroom had gehad. Het blijft gissen, maar vrijwel zeker is dat het er heel anders uit had gezien.

Anderhalf jaar geleden stonden we op het punt om naar Australië te emigreren. De weg daar naartoe was een lastige: Veel, heel veel papier werk, regeltjes, testen, een scriptie schrijven en een hoop vertaal werk. Al met al is het een proces van twee jaar geweest waar, op een medische test na, zo goed als een eind aan gekomen was.

In 2001 zette ik voor het eerst voet aan Australische grond, Melbourne om precies te zijn. Ik was op slag verliefd op het land. Op de geur, de sfeer, de mensen. Ik heb dieren gezien waarvan ik het bestaan niet wist, dingen gedaan waarvan ik nooit had gedacht die ooit te zullen gaan doen en steden bezocht waar zelfs Floortje Dessing nog niet was geweest. We hebben er een maand rondgetrokken, veel gezien, veel meegemaakt en een ding wisten we zeker: Hier komen we terug.
In 2004 zette ik voor de tweede keer voet aan Australische grond met als doel delen van het land te verkennen die we niet eerder hadden bezocht. We maakten een driedaagse zeiltocht op het Great Barrier Reef, werkten mee op een cattle farm, reden paard in de bush, bezochten een voorstelling van Romeo and Juliet in The Opera House en genoten van de zon, zee en de mensen.
Gedurende beide bezoeken probeerden we ons voor te stellen hoe het zou zijn om er te wonen, maar steeds kwamen we tot de conclusie dat het niets voor ons zou zijn; vakantie vieren is toch iets heel anders dan in een land te werken en te wonen.
Na ons vierde bezoek in 2007 (in 2005 zijn wij nog een keer geweest) hebben we besloten er toch voor te gaan: We wilden emigreren. Op de vraag waarom toen wel kan ik alleen maar antwoorden: ‘Omdat het kon.’ Je leeft maar een keer en wij realiseerden ons dat dit het moment was: Geen kinderen, geen koophuis en belangrijker nog: We voldeden aan de strenge criteria die de Australische regering stelde.

Al snel vonden we een agent, een Nederlander gevestigd in Australië die ons zou begeleiden in het krijgen van een visum. JW moest een RPL schrijven; een soort scriptie om aan te tonen dat hij de benodigde ICT kennis in huis had. We haalden beiden mooie cijfers voor onze IELTS test, een Engelse test om aan te tonen dat onze spreek-, schrijf- en luistervermogen in het Engels op niveau was en we vulden veel, heel veel formulieren in. Gedurende ons traject paste de Australische overheid de voorwaarden voor een grote groep visa aan. Wij moesten, wilden we nog kans maken, ons beperken tot een visum voor de regio ACT, Canberra. Niet onze droom, maar al snel pasten we onze verwachtingen en dromen aan en keken we uit naar een vertrek naar Canberra. We schreven de verplichte motivatiebrief welke positief werd ontvangen door de gemeente en deden na twee jaar in de procedure te hebben gezeten de nieuwe aanvraag de deur uit. Nu was het alleen nog een kwestie van wachten.

In mei dat jaar werd Olivier geboren. De mooiste baby die ik ooit gezien had en die was van mij! Ik had hem maar heel kort gezien, maar wist gelijk dat dit mooie mannetje mijn leven zou veranderen. In welk opzicht was op dat moment alleen nog niet helder. Ook realiseerde ik me nog niet dat het moeten aanpassen van de toekomstplannen me zo zwaar zou gaan vallen. Alle plannen konden de kliko in en twee jaar van hard werken en nog harder dromen werden in een veeg weggevaagd.

Australië geeft mensen met het Downsyndroom geen visum anders dan een reisvisum en daar waren we van op de hoogte. Veel mensen hebben mij gevraagd of ik hier niet vreselijk kwaad over ben geweest; het was toch een vorm van discriminatie. Maar het weigeren van de Australische overheid van mensen met het Downsyndroom is iets wat me nooit boos heeft kunnen maken. Wij kenden de regels en hebben gekozen om het spel te spelen. Boos worden zou mij in mijn ogen een slechte verliezer maken, dit terwijl we zo veel hadden gewonnen, namelijk Olivier. We hebben er nog vaak over gesproken en steeds weer konden we de zelfde conclusie trekken: Wanneer we alles vooraf hadden geweten, zouden we het exact zo hebben gedaan. Wij wilden graag emigreren, maar liever nog wilden wij een kindje.
De emigratieprocedure heeft ons veel energie gegeven. Het heeft ons laten nadenken over de toekomst, over de richting die we met ons leven op wilden gaan. Wij wilden alles, een totaalpakket, maar kregen veel meer dan dat. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht en doen beseffen dat er maar een ding belangrijk is in het leven: Ons gezin, met alles er op en er aan.