Category Archives: Acceptatie

Vandaag sprak ik op een ROC over het Downsyndroom. 30 aanstaand verpleegkundigen van rond de 17 jaar zaten klaar om mijn verhaal aan te horen. Over Olivier, over hoe wij het hebben ervaren een kind met een beperking te krijgen en over zijn taalontwikkelingsstoornis. Ik vertelde dat ‘ze’ niet bestonden en dat mensen met Down niet zo uniek zijn als zij en ik. Ik was volkomen ontspannen en genoot van het moment. Achteraf had ik het nog wat anders aan willen pakken, maar ik besloot voor eens tevreden te zijn met mijn behaalde resultaat. Een aantal leerlingen gaven mij het grootste compliment dat ik had durven dromen: Ze hadden een heel ander beeld gekregen van het Downsyndroom. Ik heb ze wat bij kunnen brengen en dat voelde goed. Weer een klein stapje in bewustwording gemaakt.

Gisterenavond trok ik hiervoor de oude doos open. De oude doos van filmpjes en foto’s van de geboorte van ons eerste kind. De meeste beelden kende ik, sommige beelden zag ik voor het eerst; die had ik eerder niet willen bekijken. Dat waren de beelden van vlak na de geboorte. Olivier werd onder begeleiding van een medisch team van de ok naar de couveuse afdeling gebracht, gevolgd door JW met de video camera. Opdracht van mij. Het zag er naar uit dat Olivier met een keizersnee te wereld zou worden gebracht en ik wist dat ik dan zijn eerste anderhalf uur zou moeten missen. En welke verse moeder wil nou de eerste momenten van haar pasgeboren kind missen?

Ik zag de beelden van het moment dat ik Olivier voor het eerst zag. Ik aaide hem door zijn pluizige haartjes en vertelde hem dat hij het mooiste babytje was dat ik ooit had gezien. Hij werd weggehaald en naar boven gebracht waar hij werd gewogen en aan de apparatuur werd verankerd. Hij kreeg zijn vitamine K en zijn eerste melk in een cupje toegediend. Hij werd getemperatuurd en bewonderd. En ik was er niet bij. Het deed pijn dit te zien, wetende dat JW 20 minuten na na deze beelden bij de kinderarts aan tafel zat en een klap in het gezicht kreeg. Dat hij met een knoop in zijn maag en lood in zijn schoenen naar mij toe kwam om mij een foto van een kindje met Down, óns kindje met Down, aan mij te laten zien en te zeggen: “Het is zo…”

Het liefst had ik de pauze knop ingedrukt en de tijd toen stil gezet. Ik had willen blijven hangen in het moment van onbezorgdheid en onwetendheid. Genieten, niet nadenken en niet overschaduwd door dingen die misschien nooit komen zouden.

Die beelden heb ik vandaag niet laten zien, die hou ik voor mijzelf. Ik heb ze bekeken en zal dat wellicht nog eens doen, maar voorlopig laat ik het er bij. Geen verdriet over wat had kunnen zijn, maar genieten van wat is.